Trzeci Wymiar "Dolina Klaunoow" [recenzja]
Diox / The Returners "Backstage" [recenzja]
Karwan "Fabryka Snów" [recenzja]
Voskovy "5 Złotych Zasad" [recenzja]
The Pryzmats "Coś z niczego" [recenzja]
"Panom polecam więcej piłki nożnej, paniom - więcej książek mniej seriali" - wywiad z Kamelem
Nicki Minaj "Pink Friday: Roman Reloaded" [recenzja]
"To trochę diss na kondycje intelektualną polskiego rapu" - wywiad z Cruzem i Zaspałem
Szczęk otwieranych drzwi, psychodeliczny śmiech i niski głos wypowiadający tajemnicze słowa “Dolina Klaunoow“. Tak rozpoczyna się podróż wgłąb krainy, której architektami są Szad, Nullo i Pork. Raperzy działający od ponad dekady jako Trzeci Wymiar wydali niedawno czwartą płytę w swojej dyskografii. Album, będący odpowiedzią na kondycję psychiczną polskiej rzeczywistości. Czy odzwierciedla on kraj, w którym bareizmy są na porządku dziennym? Czytaj Dalej
Miłość za hajs to nie miłość zaczyna się jeden z (chyba już pomału) klasyków rodzimego rapu. Twórca tego wersu uraczył nas potem na swojej solówce wyglądasz jak filemon a twoja gadka to kondom. Regres prawda? Przecież takich kwiatków na jego płycie było kilka. Dodatkowo ten sam raper swego czasu wyskakiwał nam z lodówki, był wszędzie, nie racząc nas zbyt wybitnymi wersami. Nie wiem jak innym, ale pomimo tego, że go kiedyś słuchałem przejadł mi się zupełnie. Diox wypuszcza nowy legal z Returnersami. Czy jest lepiej? Czytaj Dalej
„Nie gram o chwałę, gram na żywo, patrz na mnie stale (…) Nie sprzedać się wcale nawet za nieba kawałek. Talent mam stamtąd gdzie do niego najdalej.”
Młody, ostrołęcki raper „Wielkim sercem” zjednał sobie duże grono słuchaczy. Poprzez liczne featuringi stale je powiększał. Najwierniejszych jednak fanów zyskiwał przy okazji pojawiania się kolejnych newsów dotyczących premiery „Fabryki Snów”. Oczekiwania były duże i długie, gdyż piąty element hip-hopu – jakim jest obsuw – dał się wszystkim we znaki. Na szczęście w końcu głód fanów dobrego rapu został zaspokojony. Czy warto było tyle czekać? Czytaj Dalej
Generalizując, gatunek homo sapiens, jak sama nazwa wskazuje, charakteryzuje się rozumnością. Dlatego też na ogół wiemy, czego się spodziewać po pewnych rzeczach oraz co robić, aby uzyskać pożądany przez nas efekt. Jeśli, powiedzmy, marzy Ci się nowa gitara, nie idziesz do Biedronki, lecz do sklepu muzycznego. Chcąc wprowadzić się w stan upojenia alkoholowego grawitujesz w stronę pubu albo monopolowego, szerokim łukiem omijając siedzibę Sądu Najwyższego, zaś jeśli masz ochotę poczytać nudne, sztampowe, bezsensowne, nieodkrywcze, nie wnoszące nic nowego, pozbawione istotnych informacji, za krótkie, bezstylowe, brzydkie, nieszczegółowe, zbyt obiektywne, napięte, ciężkie, wyprane z polotu i najeżone tysiącem błędów recenzje, łączysz się z serwisem Rapduma.pl lub Respecthh.pl. Czytaj Dalej
Boli mnie głowa. Nie mam przez to humoru i widzę świat w szarych kolorach. Występujący w reklamach przeróżnych medykamentów celebryci radzą, by leczyć nie skutek a przyczynę. Stąd ta recenzja. Słysząc żenujące linijki wokalistów The Pryzmats tyle razy uderzałem środkiem dłoni w czoło, że cudem uniknąłem wstrząśnienia mózgu. Jeżeli nie śmieszą Cię wersy typu: “Nigdy nie żal mi hajsu, jak zarobisz to masz – kupisz / po piwie jak piłkarz Jagi – Tomasz Kupisz” to nie słuchaj tej płyty, Czytelniku, dobrze radzę. Czytaj Dalej
Mnóstwo różu. Nawet znaczek „Explicit Content” jest różowy, co oznacza tyle, że jest półprzezroczysty. W kontekście całej okładki: różowy. Baba za mikrofonem. Lil’ Wayne i Birdman producentami wykonawczymi. Na bitach między innymi Hitboy, T-Minus i RedOne. REDONE. (!). Dziwnie znajomo brzmiące słowo w tytule. Insajd covera wypełniony zdjęciami skąpanej w różnokolorowej farbie Nicki dumnie eksponującej piersi. No i sam tytuł tej płyty. „PINK Friday”. „Roman Reloaded” jeszcze, bo przecież trzeba jakoś odróżnić najnowsze wydawnictwo od tego sprzed dwóch lat. Czyli co, już bez włączania wiadomo, że kaszana? Czytaj Dalej
Na debiut Hukosa czekało wiele osób, w tym także ja. Białostocki raper dał o sobie znać w 2007 roku dzięki utworowi, lub przez utwór, „Panie Prezydencie”, który wywołał olbrzymie kontrowersje. Na pewno to pomogło mu dostać się do świadomości szeroko pojętego środowiska hiphopowego. I było szczególnym punktem w drodze po legal. Ten nastąpił późno – 27 kwietnia 2012 – pięć lat po ukazaniu się poprzedniego solowego materiału. Data premiery była zapowiadana i przekładana przez długi czas. Warto było czekać aż tyle? Czytaj Dalej
Po udanym debiucie Wygi, wyprodukowanym przez Marka Dulewicza, przyszedł czas na sztandarowy projekt wytwórni Embryo. Nim jednak usłyszymy trzecią płytę Bakflipa, do sprzedaży trafiło rozszerzone wydanie maxisingla “Agent Orange“. Dawniej zwiastujące album “12 Nędznych Ludzi”, obecnie stanowi przedsmak formy rapcorowej ekipy. Czy jest na co ostrzyć zęby? Czytaj Dalej
Celem uzmysłowienia fenomenu tkwiącego w Llamabeats oraz tysiącu podobnych im zespołów i zespolików cofnijmy się w magiczne lata dziewięćdziesiąte, gdy lwia część z nas chodziła jeszcze do szkoły. Ach, cóż to za czasy! Nie to samo, co dziś – praca w międzynarodowej korporacji, ciągła, szaleńcza pogoń za pieniądzem powodująca notoryczny brak czasu dla siebie i przede wszystkim coraz bardziej dający się we znaki syndrom czwartego tracku z „Zamachu na Przeciętność” Mesa. Dwadzieścia lat temu świat wyglądał zupełnie inaczej. Czytaj Dalej
Do sprawdzenia “Drogi Kamelita” skłonił mnie singiel “Zwariował świat”. Mocny, prawicowy numer wycelowany w Wyborczą, UE i ogólnie w całą lewicę. Co prawda trochę chaotyczny i jest w nim kilka pustych frazesów, ale pomyślałem sobie, że przecież tylko singiel, na płycie powinno być lepiej. Liczyłem na to, że Kamel ukierunkuje swoje panczlajny i dokładniej wyłoży poglądy. Czy dostaliśmy od freestylowca znanego z WBW 2004 coś więcej niż “lesby, geje, pedofile”?
Mixtape’y od PROSTO to jedne z najbardziej nierównych płyt, które przesłuchałem. Ciężko mi było do nich wracać przez to, że była na nich masa słabych tracków, które trzeba było skipować. Stąd też w nadchodzącej produkcji będącej kontynuacją tradycji „mixtape’owej” nie pokładałem większych nadziei. Czytaj Dalej
Sytuacja “Trójmiejskiego Funku“ Roacha przekonuje mnie, jak dużo znaczy pozycja wytwórni i odpowiednia promocja. Wbrew opinii, że dobry rap obroni się sam, świetne single “LA 2 Tricity” i “Gangsta Funk” wciąż nie mogą przekroczyć 50 tysięcy wyświetleń. W jednym z nich padły wersy, które szczególnie zapadły mi w pamięć: “To dzieło to przełom, a West Coast już dawno wyszedł poza swój rejon“. Czy okazały się prawdą?
Gdy patrzę na swoje krytyczne oceny ostatnio przesłuchanych płyt, tę pozycję powinienem puścić w niepamięć już po pierwszym przesłuchaniu. Jednak są takie sytuacje, kiedy dany album muzyczny, mimo licznych wad, ma w sobie „to coś”. Legalny debiut białostoczan – „To O Tobie” należy do takiego typu przypadków. Czytaj Dalej
Jest weekend, wolne od uczelni i od innych pilnych spraw. A co ja robię? Słucham mixtape’u Gedza. Po dwumiesięcznym detoksie musiałam nadrobić wszystkie zaległości muzyczne oraz pisemne. Jak podobał mi się album? Testujcie niżej! Czytaj Dalej
Moja przygoda z O.S.T.R’em zaczęła się w 2005 roku i trwa do dziś. 3.04.2012 odbyła się premiera jego nowego krążka o nazwie „Ostatnia Szansa Tego Rapu”. Warto zaznaczyć, że to nie jest solowy projekt Ostrowskiego. Z kim postanowił podbić muzyczny świat? Sprawdźcie niżej!
