Trzeci Wymiar "Dolina Klaunoow" [recenzja]
Diox / The Returners "Backstage" [recenzja]
Karwan "Fabryka Snów" [recenzja]
Voskovy "5 Złotych Zasad" [recenzja]
The Pryzmats "Coś z niczego" [recenzja]
"Panom polecam więcej piłki nożnej, paniom - więcej książek mniej seriali" - wywiad z Kamelem
Nicki Minaj "Pink Friday: Roman Reloaded" [recenzja]
"To trochę diss na kondycje intelektualną polskiego rapu" - wywiad z Cruzem i Zaspałem
Szczęk otwieranych drzwi, psychodeliczny śmiech i niski głos wypowiadający tajemnicze słowa “Dolina Klaunoow“. Tak rozpoczyna się podróż wgłąb krainy, której architektami są Szad, Nullo i Pork. Raperzy działający od ponad dekady jako Trzeci Wymiar wydali niedawno czwartą płytę w swojej dyskografii. Album, będący odpowiedzią na kondycję psychiczną polskiej rzeczywistości. Czy odzwierciedla on kraj, w którym bareizmy są na porządku dziennym? Czytaj Dalej
„Nie gram o chwałę, gram na żywo, patrz na mnie stale (…) Nie sprzedać się wcale nawet za nieba kawałek. Talent mam stamtąd gdzie do niego najdalej.”
Młody, ostrołęcki raper „Wielkim sercem” zjednał sobie duże grono słuchaczy. Poprzez liczne featuringi stale je powiększał. Najwierniejszych jednak fanów zyskiwał przy okazji pojawiania się kolejnych newsów dotyczących premiery „Fabryki Snów”. Oczekiwania były duże i długie, gdyż piąty element hip-hopu – jakim jest obsuw – dał się wszystkim we znaki. Na szczęście w końcu głód fanów dobrego rapu został zaspokojony. Czy warto było tyle czekać? Czytaj Dalej
Generalizując, gatunek homo sapiens, jak sama nazwa wskazuje, charakteryzuje się rozumnością. Dlatego też na ogół wiemy, czego się spodziewać po pewnych rzeczach oraz co robić, aby uzyskać pożądany przez nas efekt. Jeśli, powiedzmy, marzy Ci się nowa gitara, nie idziesz do Biedronki, lecz do sklepu muzycznego. Chcąc wprowadzić się w stan upojenia alkoholowego grawitujesz w stronę pubu albo monopolowego, szerokim łukiem omijając siedzibę Sądu Najwyższego, zaś jeśli masz ochotę poczytać nudne, sztampowe, bezsensowne, nieodkrywcze, nie wnoszące nic nowego, pozbawione istotnych informacji, za krótkie, bezstylowe, brzydkie, nieszczegółowe, zbyt obiektywne, napięte, ciężkie, wyprane z polotu i najeżone tysiącem błędów recenzje, łączysz się z serwisem Rapduma.pl lub Respecthh.pl. Czytaj Dalej
Boli mnie głowa. Nie mam przez to humoru i widzę świat w szarych kolorach. Występujący w reklamach przeróżnych medykamentów celebryci radzą, by leczyć nie skutek a przyczynę. Stąd ta recenzja. Słysząc żenujące linijki wokalistów The Pryzmats tyle razy uderzałem środkiem dłoni w czoło, że cudem uniknąłem wstrząśnienia mózgu. Jeżeli nie śmieszą Cię wersy typu: “Nigdy nie żal mi hajsu, jak zarobisz to masz – kupisz / po piwie jak piłkarz Jagi – Tomasz Kupisz” to nie słuchaj tej płyty, Czytelniku, dobrze radzę. Czytaj Dalej
Mnóstwo różu. Nawet znaczek „Explicit Content” jest różowy, co oznacza tyle, że jest półprzezroczysty. W kontekście całej okładki: różowy. Baba za mikrofonem. Lil’ Wayne i Birdman producentami wykonawczymi. Na bitach między innymi Hitboy, T-Minus i RedOne. REDONE. (!). Dziwnie znajomo brzmiące słowo w tytule. Insajd covera wypełniony zdjęciami skąpanej w różnokolorowej farbie Nicki dumnie eksponującej piersi. No i sam tytuł tej płyty. „PINK Friday”. „Roman Reloaded” jeszcze, bo przecież trzeba jakoś odróżnić najnowsze wydawnictwo od tego sprzed dwóch lat. Czyli co, już bez włączania wiadomo, że kaszana? Czytaj Dalej
Na debiut Hukosa czekało wiele osób, w tym także ja. Białostocki raper dał o sobie znać w 2007 roku dzięki utworowi, lub przez utwór, „Panie Prezydencie”, który wywołał olbrzymie kontrowersje. Na pewno to pomogło mu dostać się do świadomości szeroko pojętego środowiska hiphopowego. I było szczególnym punktem w drodze po legal. Ten nastąpił późno – 27 kwietnia 2012 – pięć lat po ukazaniu się poprzedniego solowego materiału. Data premiery była zapowiadana i przekładana przez długi czas. Warto było czekać aż tyle? Czytaj Dalej
Po udanym debiucie Wygi, wyprodukowanym przez Marka Dulewicza, przyszedł czas na sztandarowy projekt wytwórni Embryo. Nim jednak usłyszymy trzecią płytę Bakflipa, do sprzedaży trafiło rozszerzone wydanie maxisingla “Agent Orange“. Dawniej zwiastujące album “12 Nędznych Ludzi”, obecnie stanowi przedsmak formy rapcorowej ekipy. Czy jest na co ostrzyć zęby? Czytaj Dalej
Celem uzmysłowienia fenomenu tkwiącego w Llamabeats oraz tysiącu podobnych im zespołów i zespolików cofnijmy się w magiczne lata dziewięćdziesiąte, gdy lwia część z nas chodziła jeszcze do szkoły. Ach, cóż to za czasy! Nie to samo, co dziś – praca w międzynarodowej korporacji, ciągła, szaleńcza pogoń za pieniądzem powodująca notoryczny brak czasu dla siebie i przede wszystkim coraz bardziej dający się we znaki syndrom czwartego tracku z „Zamachu na Przeciętność” Mesa. Dwadzieścia lat temu świat wyglądał zupełnie inaczej. Czytaj Dalej
Do sprawdzenia “Drogi Kamelita” skłonił mnie singiel “Zwariował świat”. Mocny, prawicowy numer wycelowany w Wyborczą, UE i ogólnie w całą lewicę. Co prawda trochę chaotyczny i jest w nim kilka pustych frazesów, ale pomyślałem sobie, że przecież tylko singiel, na płycie powinno być lepiej. Liczyłem na to, że Kamel ukierunkuje swoje panczlajny i dokładniej wyłoży poglądy. Czy dostaliśmy od freestylowca znanego z WBW 2004 coś więcej niż “lesby, geje, pedofile”?
Sytuacja “Trójmiejskiego Funku“ Roacha przekonuje mnie, jak dużo znaczy pozycja wytwórni i odpowiednia promocja. Wbrew opinii, że dobry rap obroni się sam, świetne single “LA 2 Tricity” i “Gangsta Funk” wciąż nie mogą przekroczyć 50 tysięcy wyświetleń. W jednym z nich padły wersy, które szczególnie zapadły mi w pamięć: “To dzieło to przełom, a West Coast już dawno wyszedł poza swój rejon“. Czy okazały się prawdą?
Gdy patrzę na swoje krytyczne oceny ostatnio przesłuchanych płyt, tę pozycję powinienem puścić w niepamięć już po pierwszym przesłuchaniu. Jednak są takie sytuacje, kiedy dany album muzyczny, mimo licznych wad, ma w sobie „to coś”. Legalny debiut białostoczan – „To O Tobie” należy do takiego typu przypadków. Czytaj Dalej
Jest weekend, wolne od uczelni i od innych pilnych spraw. A co ja robię? Słucham mixtape’u Gedza. Po dwumiesięcznym detoksie musiałam nadrobić wszystkie zaległości muzyczne oraz pisemne. Jak podobał mi się album? Testujcie niżej! Czytaj Dalej
Kiedy raperom zależy już tylko na sprzedaży płyt, zdobywaniu fanów na Facebooku i zarabianiu pieniędzy. Kiedy nikt nie chce przekazywać młodym pokoleniom prawdy o życiu, tylko rymuje bezsensowne podwójne i potrójne, żeby zyskać poklask wśród okularników i studentów. Kiedy modne staje się podśpiewywanie w refrenach i kawałki z Karolem Bednarskim. Kiedy każdy uważa, że prawdziwy hip-hop dawno umarł. Wtedy przychodzi ktoś, kto ma siłę, by utrzymać scenę przy życiu. Ktoś, kto zmienia jej oblicze. Duet Siwy/Lewy i ich debiutancka epka “Serce bije w klatce schodowej” to gorzowski respirator dla polskiego rapu. Czytaj Dalej
Gdy Buczer debiutował w tym roku albumem “Dwa Oblicza”, to portal kupujciepolskirap piał z zachwytu. “To prawdziwy grom z jasnego nieba” zapadło mi w pamięć najbardziej. Co z tego, skoro ten grom wpadł na piorunochron i został uziemiony. Debiut reprezentanta PTP ze spektakularnego wyszedł przeciętnie. Dlaczego? Czytaj Dalej
Różnica pomiędzy bluzą a kaftanem bezpieczeństwa wynosi około 50 cm długości rękawów. Granica między błyskotliwą myślą, a całkowitym szaleństwem to często ułamek sekundy. Tę subtelną różnicę uchwycił Gospel, który niczym Hannibal Lecter zaserwował nam danie smaczne, przy czym skrywające gorzką prawdę. Czas na recenzję Mixtape’u “Piski, Zyski I Wytryski“. Czytaj Dalej
